2

Բարձրանում են պատեր, կամարներ են կոչվում,

Տաշվում են ապարներ համառ ու հաստակող,

Անձնատուր է լինում գրանիտը կռվում,

Տուֆը հիացմունքից ժպտում է գոհ:

Հարվածի տակ մուրճի և ուժի տակ կռան

Քարերն ամեն կարգի և ամեն բնույթի,

Համաձայնվում, զիջում, նստում իրար վրա

Ու լուռ զրուցում են և իրա՛ր հետ և մեզ,

Լռության խոր-լեզվով ու բարբառով դյութիչ...

...

 

Կառուցվում է տունը...

Քարե հիմքի վրա

Ելնում են պատերը նույնպես քարից.

Լուսամուտներն ահա, իբրև աչքեր բարի,

Ցանցաձև քիվերի - թարթիչների

Պայծառ և լուսավոր սրտերի տակ

Փայլ են տալիս նրան կենդանության:

Դռան շրջանակը, առայժմ բաց, անդուռ,

Կարծես պատուհանին փեղկի համար խանդում

Եվ լուռ համրանում է շեմքի վրա:

Իսկ թաց

Աշնանային հողը, օծված ավիշներով,

Բուրմունքներ է փռում առավոտյան օդում...

Ասես ծխում է մի անուշահոտ կերոն

Ու իր հոտով ողջը, ողջը պատում: