7

Անցավ տարի՞, թե դար: Բայց երևի

Իզուր չէին անցել աղոթքները տատի...

 

Բռնած իր ուժասպառ զարդ թևերից

Մի անծանոթ պառավ

Նրան իր տուն տարավ...

Ավագ եղբոր նման տան խունացած պատից

Ժպտաց նրան նկար մի առնական:

- «...Որդի՜ս... Չեկած՝ տարան...

Կա՞, թե չկա...»...

...

 

Պառավը լաց եղավ, ինքն՝ առավել աղի...

Ու սիրեցին իրար այդ օրերում,

Այդ օրերում անսեր ու տրտմագին...

 

Ինքը հորթի համար խոտ էր բերում բաղից,

Իսկ պառավը ձեռքով իր խնամում

Բացի հորթից, նաև «որբ հորթուկին»...

 

Սփոփեցին իրար մի որբ ու որբ մի կին...