5

Բնանկար ծանոթ: Հինավուրց վանք ու ժամ:

Լցված է բազմությամբ բակ ու գավիթ:

(Հեռուներից նրանց այստեղ քշած,

Դեռ խուլ մլռտում է հեռվում քամին):

 

Էջմիածին: Վարակ: Համաճարակ:

Անծայր ու անվախճան մի պատարագ,

Որտեղ ըստ պատճաշի, զոհ է բերվում

Իբրև Քրիստոսի միս ու արյուն

Ոչ թե մի կում գինի ու մի կտոր նշխար,

Այլ ժողովուրդ մի ողջ և մի ամբողջ աշխարհ...

...

 

Հետո՝ ճերմակ մի տուն: Ճերմակ ձեռնոց հագած

Ինչ-որ պարոն: Բուրմո՛ւնք, բուրմո՜ւնք հացի...

Տատը վանքի բակում հացի կարոտ հանգավ...

Ինքը այսուհետև հա՛յ չէ, ամերիկացի՛...

 

Այսուհետև հացին պետք է ասել «Բրեդ»,

Ամեն խոսքից հետո՝ «Միստըր, փլիզ»...

Նրանց կոշիկները լավ մաքըրել...

Խմել հոտած սոուս, ծամել թերխաշ բրինձ...

...

 

Եվ առաջին ճիգը.-

Տատի պես չմեռնել, դեռ ապըրել...

Եվ առաջին միտքը,-

ապրել, բայց ո՛չ իբրև ամերիկացի...

Եվ առաջին իղձը՝ միշտ հաց ասել հացին,

Որ չլինի սակավ, որպես... «բրեդ»...